Η ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ ΩΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ. Πώς το Σύστημα έμαθε την κοινωνία να μην πιστεύει.

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη. Τον τελευταίο καιρό σ’ ό,τι προσπαθώ να πω, για την ανάγκη μιας μεγάλης κοινωνικής αλλαγής στην πατρίδα μας, συναντώ -ευτυχώς λιγότερο απ’ ότι παλιά- έναν απογοητευτικό σχολιασμό του στυλ «τίποτα δεν αλλάζει». Ξέρω καλά πως δεν είναι ότι οι άνθρωποι δεν θέλουν πια την αλλαγή. Είναι ότι έχουν κουραστεί να πληγώνονται απόΣυνέχεια ανάγνωσης “Η ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ ΩΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ. Πώς το Σύστημα έμαθε την κοινωνία να μην πιστεύει.”

” Ο ρόλος των συστημικών θεραπευτ(ρι)ών σε έναν ολόπλευρο κοινωνικό πόλεμο χαρακωμάτων: ποιοι και ποιες είμαστε όταν οι ιστοί διαρρηγνύονται”.

[1]Άννα Εμμανουηλίδου Τι είναι ψυχοθεραπεία σε ένα πλαίσιο διαλυμένων ιστών; πώς η ψυχοθεραπεία θα απαντήσει στην εύλογη κριτική της ψυχολογικοποίησης των κοινωνικών προβλημάτων; πώς μπορούμε να σώσουμε την κοινωνική και επαγγελματική μας αξιοπρέπεια ως ψυχοθεραπευτές/τριες σε μια κοινωνία πείνας, βίας, ηθικών παραβιάσεων κάθε είδους και ωμών πολέμων; Σε ποιο σημείο ο στόχος της “ανθεκτικότητας” συναντάΣυνέχεια ανάγνωσης “” Ο ρόλος των συστημικών θεραπευτ(ρι)ών σε έναν ολόπλευρο κοινωνικό πόλεμο χαρακωμάτων: ποιοι και ποιες είμαστε όταν οι ιστοί διαρρηγνύονται”.”

Ουδετερότητα-Ηθική-Αμοραλισμός

Πώς μπορεί η συστημική ουδετερότητα να ενταχθεί σε μια ματουρανική αγαπητική αυτοποίηση, ώστε να υποστηρίζει την συζευκτική εξέλιξη των ανθρώπινων σχέσεων, των οικοσυστημάτων και της ανθρώπινης κοινωνίας;

Οι ρόλοι των φύλων και οι ταυτίσεις των παιδιών σε μια μεταβαλλόμενη οικογένεια

Άννα Εμμανουηλίδου Κλινική Ψυχολόγος (Dr.Phil., MSc) Συστημική θεραπεύτρια-εκπαιδεύτρια-επόπτρια (IGST/Heidelberg) Στην κλινική μας πράξη συναντούμε όλο και συχνότερα γυναίκες, που δουλεύουν μόνες για να καλύψουν οικονομικά τα έξοδα της οικογένειάς τους, ειδικά – αλλά όχι αποκλειστικά – μετά από ένα διαζύγιο που τους ανάγκασε να επιστρέψουν με τα παιδιά τους στους γονείς τους που σταματούν ναΣυνέχεια ανάγνωσης “Οι ρόλοι των φύλων και οι ταυτίσεις των παιδιών σε μια μεταβαλλόμενη οικογένεια”

Τα όρια και η επιβολή τους στην παιδική και εφηβική ηλικία

Η έννοια του Ορίου είναι μια έννοια που έρχεται συχνά στη συζήτηση μεταξύ γονέων, θεραπευτών και εκπαιδευτικών ως μια έννοια κλειδί για την συνδιαμόρφωση μιας αναμενόμενης «ορθής» συμπεριφοράς σε παιδιά και εφήβους. Μια μη αποδεκτή συμπεριφορά ενός παιδιού ή εφήβου γίνεται προσπάθεια να αλλάξει βάζοντας οι ενήλικες όρια, λέγοντας δηλαδή στο παιδί τι δεν επιτρέπεται να κάνει. Επίσης όταν αυτό το παιδί δεν αλλάζει την συμπεριφορά του μετά από τη σύσταση αυτή, συχνά σκεφτόμαστε ότι αυτό το παιδί «δεν έχει όρια». Η έννοια του ορίου συχνά συγχέεται με την έννοια της υπακοής των ανηλίκων στους ενήλικες και γίνεται αντικείμενο συζήτησης όταν αυτή η υπακοή δεν επιτυγχάνεται. Επίσης συγχέεται με έννοιες όπως η πειθαρχία, σπανιότερα όμως και με την έννοια του σεβασμού (τόσο απέναντι σε ενήλικες όσο και συνομηλίκους), της συνεργασίας των ανηλίκων με τα ενήλικα πλαίσια.

Η έννοια της Εντροπίας

Η εντροπία είναι μία έννοια από τον χώρο της Θερμοδυναμικής, η οποία έχει μεταφερθεί στη θεωρία της Κυβερνητικής και της συστημικής θεραπείας. Με την έννοια αυτή περιγράφεται ο ρυθμός της αταξίας και, κατά συνέπεια, το επίπεδο της τάξης μέσα σε ένα σύστημα.

Στον χώρο της συστημικής θεωρίας ο όρος εντροπία ορίζεται παρομοίως. Όταν έρχεται για συμβουλευτική μία οικογένεια, ένας άνθρωπος, μία εταιρεία, μια κοινωνική ομάδα κ.ο.κ. συχνά γίνεται φανερό ότι οι πληροφορίες που υπάρχουν μέσα σε αυτόν τον κοινωνικό κύκλο αυτοαναπαράγονται.

Εντροπία