Άρθρα συντάκτη: annaemmanouelidou

Entropia announces the opening of applications of interest for a comprehensive training programme for mental health professionals and activists, “For a Radical Care of Psychoses,” with a total duration of 100 hours. Philosophy and Approach The programme is based on a radical approach to mental health that draws on critical psychiatry, systemic approaches, and anarchistΣυνέχεια ανάγνωσης “«For a Radical Care of Psychoses»”

Μονοετής Επιμόρφωση στην Ψυχοκοινωνική Υποστήριξη ΛΟΑΤΚΙ+ Παιδιών, Εφήβων και Ενηλίκων Ποτέ άλλοτε οι ταυτότητες φύλου και ο σεξουαλικός προσανατολισμός δεν βρέθηκαν τόσο έντονα στο επίκεντρο του δημόσιου διαλόγου, της αμφισβήτησης και της ρητορικής μίσους. Κι όμως, τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα υπήρχαν και υπάρχουν σε κάθε κοινωνία και σε κάθε εποχή. Πολλά εξακολουθούν να μεγαλώνουν μέσα στηΣυνέχεια ανάγνωσης “«Ψυχοκοινωνική Υποστήριξη ΛΟΑΤΚΙ+ Παιδιών, Εφήβων και Ενηλίκων»”

του Βασίλη Περιβολάρη Πρόσφατα ο συστημικός θεραπευτής και κοινωνιολόγος Βασίλης Περιβολάρης συμμετείχε στην εκδήλωση για το βιβλίο της Άννας Εμμανουηλίδου «Από το άσυλο προς την κοινωνική χειραφέτηση: 1989-2024: 35 χρόνια στον δρόμο» (2025, εκδόσεις Νησίδες) που έλαβε χώρα στις 24 Απριλίου 2026. Το βιβλίο καταγράφει την ιστορία και τις προκλήσεις της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης στην Ελλάδα, εστιάζοντας στηνΣυνέχεια ανάγνωσης “«Από το άσυλο προς την κοινωνική χειραφέτηση»: Ο Βασίλης Περιβολάρης γράφει για το βιβλίο της Άννας Εμμανουηλίδου”

του Γιάννη Αλεξάκη , Η απόφαση της 2ης Υγειονομικής Περιφέρειας Πειραιώς και Αιγαίου με τίτλο «Ομογενοποίηση διαδικασιών και τήρηση θεσμικού πλαισίου στις Μονάδες Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης»*, φαίνεται να εκκινεί από έναν θεμιτό σκοπό: την πρόληψη φαινομένων κακομεταχείρισης, αυθαιρεσίας και οικονομικών ατασθαλιών σε στεγαστικές δομές ψυχικής υγείας. Ωστόσο, το πρόβλημα που προκύπτει δεν εντοπίζεται στον σκοπό πουΣυνέχεια ανάγνωσης “Η «ομογενοποίηση» ως διοικητικός αναχρονισμός στην ψυχοκοινωνική αποκατάσταση.”

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη. Τον τελευταίο καιρό σ’ ό,τι προσπαθώ να πω, για την ανάγκη μιας μεγάλης κοινωνικής αλλαγής στην πατρίδα μας, συναντώ -ευτυχώς λιγότερο απ’ ότι παλιά- έναν απογοητευτικό σχολιασμό του στυλ «τίποτα δεν αλλάζει». Ξέρω καλά πως δεν είναι ότι οι άνθρωποι δεν θέλουν πια την αλλαγή. Είναι ότι έχουν κουραστεί να πληγώνονται απόΣυνέχεια ανάγνωσης “Η ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ ΩΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ. Πώς το Σύστημα έμαθε την κοινωνία να μην πιστεύει.”

[1]Άννα Εμμανουηλίδου Τι είναι ψυχοθεραπεία σε ένα πλαίσιο διαλυμένων ιστών; πώς η ψυχοθεραπεία θα απαντήσει στην εύλογη κριτική της ψυχολογικοποίησης των κοινωνικών προβλημάτων; πώς μπορούμε να σώσουμε την κοινωνική και επαγγελματική μας αξιοπρέπεια ως ψυχοθεραπευτές/τριες σε μια κοινωνία πείνας, βίας, ηθικών παραβιάσεων κάθε είδους και ωμών πολέμων; Σε ποιο σημείο ο στόχος της “ανθεκτικότητας” συναντάΣυνέχεια ανάγνωσης “” Ο ρόλος των συστημικών θεραπευτ(ρι)ών σε έναν ολόπλευρο κοινωνικό πόλεμο χαρακωμάτων: ποιοι και ποιες είμαστε όταν οι ιστοί διαρρηγνύονται”.”

Πώς μπορεί η συστημική ουδετερότητα να ενταχθεί σε μια ματουρανική αγαπητική αυτοποίηση, ώστε να υποστηρίζει την συζευκτική εξέλιξη των ανθρώπινων σχέσεων, των οικοσυστημάτων και της ανθρώπινης κοινωνίας;

Άννα Εμμανουηλίδου Κλινική Ψυχολόγος (Dr.Phil., MSc) Συστημική θεραπεύτρια-εκπαιδεύτρια-επόπτρια (IGST/Heidelberg) Στην κλινική μας πράξη συναντούμε όλο και συχνότερα γυναίκες, που δουλεύουν μόνες για να καλύψουν οικονομικά τα έξοδα της οικογένειάς τους, ειδικά – αλλά όχι αποκλειστικά – μετά από ένα διαζύγιο που τους ανάγκασε να επιστρέψουν με τα παιδιά τους στους γονείς τους που σταματούν ναΣυνέχεια ανάγνωσης “Οι ρόλοι των φύλων και οι ταυτίσεις των παιδιών σε μια μεταβαλλόμενη οικογένεια”

Η έννοια του Ορίου είναι μια έννοια που έρχεται συχνά στη συζήτηση μεταξύ γονέων, θεραπευτών και εκπαιδευτικών ως μια έννοια κλειδί για την συνδιαμόρφωση μιας αναμενόμενης «ορθής» συμπεριφοράς σε παιδιά και εφήβους. Μια μη αποδεκτή συμπεριφορά ενός παιδιού ή εφήβου γίνεται προσπάθεια να αλλάξει βάζοντας οι ενήλικες όρια, λέγοντας δηλαδή στο παιδί τι δεν επιτρέπεται να κάνει. Επίσης όταν αυτό το παιδί δεν αλλάζει την συμπεριφορά του μετά από τη σύσταση αυτή, συχνά σκεφτόμαστε ότι αυτό το παιδί «δεν έχει όρια». Η έννοια του ορίου συχνά συγχέεται με την έννοια της υπακοής των ανηλίκων στους ενήλικες και γίνεται αντικείμενο συζήτησης όταν αυτή η υπακοή δεν επιτυγχάνεται. Επίσης συγχέεται με έννοιες όπως η πειθαρχία, σπανιότερα όμως και με την έννοια του σεβασμού (τόσο απέναντι σε ενήλικες όσο και συνομηλίκους), της συνεργασίας των ανηλίκων με τα ενήλικα πλαίσια.